Ik ga maar gewoon beginnen ...

Surfen op een zee vol tranen - Ik pak de draad weer op

Fri, 03 Nov 2023 11:07:01 GMT

Ik pak de draad weer op

Het zit al lang in mijn hoofd natuurlijk, het vervolg op 'De geur van witte fresia's', maar het opschrijven is toch een tijdrovend proces. Het loslaten van het eerste boek vind ik ingewikkelder dan ik dacht. Ik probeer goed te luisteren naar wat mensen als opbouwende kritiek hebben gegeven over mijn debuut, dat vind ik als schrijver fijn, daar kan ik mee verder en dat helpt in mijn leerproces. Het lijkt natuurlijk heel stil rond dit vervolg. De omslag en titel heb ik al lang geleden bekend gemaakt en de planning was dat het vervolg er al zou zijn. Waarom is het er dan nog niet en waarom heb je dit al zo lang geleden bekend gemaakt zul je wellicht vragen. Terecht!

Excuses, het leven kwam er tussendoor, in al haar schakeringen, met fijne momenten maar ook met veel minder fijne momenten. Gek genoeg maken die minder fijne momenten dat ik weer in de pen wil klimmen, dat ik weer creatief bezig wil zijn. Hiermee is het eerste deel van de vraag beantwoord maar nu heb je nog geen antwoord op de vraag waarom ik al zo vroeg in dit proces de omslag en titel van het volgende boek bekend heb gemaakt.

Ik denk veel in plaatjes. Door het verhaal in mijn hoofd een titel en een omslag te geven komt het verhaal voor mij tot leven. Het roept gebeurtenissen en gevoelens op die ik dan weer op kan schrijven zodat ik een rode draad kan ontdekken in het verhaal in mijn hoofd. Toen ik De geur van witte fresia's schreef had ik voor de rechercheur en advocaat een keurig overzicht bijgehouden van data, gebeurtenissen, correspondentie en gevoelens. Dit overzicht was mijn leidraad toen ik schreef. Voor 'Surfen op een zee vol tranen' heb ik zo'n overzicht niet en moet ik dieper in mijzelf graven om het voor mij juiste verhaal te kunnen vertellen. Hiermee blijft het dus ook te allen tijde mijn verhaal, hoe ík het mij herinner en wat voor gevoelens het bij mij oproept. Opnieuw schrijf ik het verhaal voor mijn kinderen, maar misschien zijn anderen ook geïnteresseerd in hoe het verder is gegaan met Willemien, Daan, Joel, Annefloor en Elske. Het belangrijkste is dat ik weer aan het schrijven ben, want dat boek komt er, dat staat als een paal boven water.

Willemien

Audiobook

Sun, 04 Jun 2023 22:22:44 GMT

Luisteren naar het verhaal

Een boek luisteren, het idee wint aan populariteit. Met een aantal slechtzienden in de familie heb ik geleerd dat een luisterboek iets heel moois is. Zeker als het mooi wordt voorgelezen. Toen ik in februari dit jaar werd benaderd door Marion van Lind & Co was ik dan ook blij verrast. In Zweden is het audiobook echt al heel groot. Na heen en weer gemaild te hebben, aanpassingen aangebracht te hebben en getekend te hebben, moest ik het uit handen geven. Er werd, in overleg besloten niet dezelfde cover te gebruiken als de paperback en Ebook. Marion stelde voor om de foto die voorin het boek staat te gebruiken, die spreekt voor het luisterboek meer tot de verbeelding, zei ze. Tja, dat kon ik niet zomaar toezeggen, de kinderen moesten het daar wel mee eens zijn. De foto in het boek is zwart-wit, het zou het mooist zijn als de cover in kleur zou zijn en dan nog bewerken zodat er fresia's bij zouden zijn. De kinderen kregen bedenktijd. Ze hebben met elkaar gepraat en met mij gepraat. Uiteindelijk hebben zij unaniem besloten om akkoord te gaan. Samen waren ze het eens dat het nog veel gekker zou zijn als er 3 wildvreemde kinderen op de cover zouden staan. Het loslaten van mijn boek in de vorm die het steeds voor mij had gehad vond ik heel spannend. Het openbaar gebruik van onze foto was voor ons alle vier best spannend. En dan nog de vraag wie Lind & Co zouden uitkiezen om het in te spreken. Alwien Tulner werd gekozen. Met de kinderen zocht ik filmpjes op internet om haar stem te horen. We vonden een reclamefilmpje voor een auto, maar ja hoe representatief is dat? Een paar weken geleden hoorden wij het eerste fragment uit het boek voorgelezen door Alwien en wat zijn wij blij met deze keuze, haar stem vinden wij goed bij het boek passen. Ik ben blij en dankbaar dat mijn boek nu ook in deze vorm de wereld ingaat. Een bijzondere dag. Ik hoop dat veel luisteraars zullen genieten van de warme stem van Alwien. En ja, zelf ga ik het boek natuurlijk ook helemaal luisteren.

Schrijven aan een vervolg

Sat, 20 May 2023 09:45:30 GMT

Schrijven aan een vervolg.

Nu ' De geur van witte fresia's ' al door heel wat mensen is gelezen, bereikt mij steeds vaker de vraag of er ook een vervolg komt. Zelf heb ik er nooit zo bij stil gestaan dat het einde van het boek een open eind is. Voor mij voelde het als afsluiten, het boek kon dicht. Door alle vragen ben ik gaan inzien dat het voor mij misschien wel af is, maar dat er voor de lezer nog echt heel veel open eindjes zijn. Dus heb ik besloten om het vervolg ook op te schrijven, maar hoe begin ik aan zo'n vervolg? Kan ik wel aan (mijn eigen) verwachtingen voldoen? Ik heb niet alle gebeurtenissen zo gedetailleerd bijgehouden als voor het eerste boek. Het is een zoektocht in mijn geheugen, in oude agenda's, in e-mails en in foto's. Wat schrijf ik wel, wat schrijf ik vooral niet. Welke tijdspanne houd ik aan als acceptabel om dit boek te schrijven, want 12 jaar is sowieso te lang. Een titel bedenken voor een boek vind ik een ingewikkeld proces. De titel moet misschien pakkend zijn, maar voor mij moet het vooral ook de lading van het boek dekken. Over welke periode ga ik schrijven? Hoe zie ik de periode die ik beschrijf, wat is er eigenlijk gebeurd en hoe zijn wij daar mee omgegaan? Nog voordat ik een alinea op papier had ben ik aan de slag gegaan met de titel en de omslag. Gek misschien, maar het helpt mij om te visualiseren, om het voor mij te zien. Surfen op een zee vol tranen. Inmiddels heb ik een raamwerk neergezet en is, net als bij het eerste boek, de laatste alinea als eerste geschreven. Ik wil graag weten waar en wanneer het boek eindigt, zodat ik daarnaartoe kan werken. Het valt niet te ontkennen dat littekens in dit proces onbedoeld weer opengaan en de ene dag makkelijker is dan de andere, maar juist daarom is het misschien goed dat ik het opschrijf, want ook dit boek mag gesloten gaan worden!

Audioboek is in de maak

Sat, 11 Feb 2023 10:33:15 GMT

Misschien spring is even van de hak op de tak en willen jullie best wel weten hoe het nu verder ging met mijn schrijfsels na de eerste stappen. Ik beloof jullie dat ik daar in volgende blogs verder op door zal gaan, maar nu ben ik zo trots en enthousiast, dat ik dat graag eerst met jullie wil delen.

Begin van dit jaar, toen mijn 2e druk er echt was en er een artikel in de Oegstgeester Courant had gestaan ben ik benaderd door Lind & Co Publishing House. Dit is een supergrote uitgever uit Zweden en zij maken heel veel luisterboeken voor onder andere Storytel. Heel spannend natuurlijk. Degene die mij benaderde las het boek en de conclusie was dat het inderdaad heel goed bruikbaar is voor een luisterboek. Het is wel zo dat er enkele delen uit het boek, met mijn goedkeuring, komen te vervallen of ingekort worden, dit omdat het dan een goed lopend verhaal blijft als je ernaar luistert. En zo heb ik ook weer wat geleerd. Na alles met mijn financieel adviseur doorgesproken te hebben, zette ik dus gister mijn handtekening. Het streven is dat het luisterboek vanaf dit voorjaar beschikbaar is, dat is dus al snel.

Nooit had ik kunnen bedenken dat mijn pennenstreken mij in een totaal nieuwe wereld zouden doen belanden. Dit alles naast mijn drukke 'baan' als alleenstaande ouder en als huisarts is een ware zoektocht, waar ik soms een plattegrond mis maar waar verdwalen soms extra leuk blijkt te zijn. Ik bedank iedereen die mij trouw blijft steunen, het helpt zo enorm want de wereld van het uitgeven is een ingewikkeld web.

Van opschrijven naar schrijven.

Sat, 28 Jan 2023 12:00:20 GMT

Ik ga gewoon maar beginnen ...

'Schrijf het allemaal eens op’, zei de rechercheur die tegenover mij zat.

Dus begon ik te schrijven. Gewoon om haar precies te vertellen wat ons allemaal was overkomen. En toen … en toen .. en toen. In elke zin lag woede en verdriet. Het was doordrenkt van onmacht en het gevoel van verraad. Ik las het terug en zag een saaie opsomming van woorden. Kan dat niet een beetje leesbaarder, zodat de kinderen het later misschien ook kunnen lezen?

Als ik wil dat de kinderen het lezen mag het geen opsomming worden van mijn boosheid of verdriet, dan moet ik proberen ook eerlijk naar mijzelf te kijken. Heel voorzichtig begon ik mijn tekst te herschrijven met houvast van de aantekeningen die ik in de achterliggende jaren had bijgehouden. Ik herschreef en herschreef.

Een echte schrijver ben ik nooit geweest, dat dacht ik. Die indruk werd gewekt toen ik opstellen schreef op de middelbare school met altijd maar matige voldoendes als beoordeling. Ik nam een abonnement op Schrijven en vroeg vrienden af en toe een stukje te lezen en van commentaar te voorzien. Het liefst schreef ik als de kinderen er niet waren. Het opschrijven van ons verhaal vroeg veel van mijn emoties, maar naarmate de tijd vorderde nam mijn enthousiasme toe en leerde ik het proces te omarmen. Het schrijven, het herschrijven en vooral ook het schrappen van stukken was een helend proces. Alsof dat wat er gebeurd was er ook daadwerkelijk mocht zijn. rent source.